Και είναι φυσικό. Αφού πλέον το να είσαι δημοσιογράφος δεν σημαίνει «κάνω ρεπορτάζ» άλλα «σχολιάζω την επικαιρότητα». Αν οι δημοσιογράφοι έκαναν ρεπορτάζ δεν θα είχαν να φοβηθούν σχεδόν τίποτα. Αφού όμως έχουν μετατραπεί σε σχολιαστές ας μην διεκδικούν μονοπώλια. Ο καθένας μας μπορεί να έχει άποψη και ο καθένας πρέπει να μπορεί να την δημοσιεύει.
Το διαδίκτυο φυσικά δεν το φοβούνται μόνο οι δημοσιογράφοι. Οι δισκογραφικές έχουν χάσει τον ύπνο τους και στο μέλλον θα τον χάσουν οι εκδοτικοί οίκοι, οι γκαλερί και πολλοί άλλοι. Όλοι αυτοί που νομίζουν δηλαδή ότι η διαχείριση της τέχνης πρέπει να βρίσκεται στα χέρια λίγων. Έτσι λοιπόν, μέχρι σήμερα, είχαμε μεγαλοεκδότες, δισκογραφικές και δημοσιοσχετίστες να καθορίζουν τι θα ακούσουμε, δούμε και διαβάσουμε. Η τέχνη βρίσκονταν στα χέρια λίγων και παράγονταν από χέρια λίγων καλλιτεχνών, οι ευκαιρίες δίνονταν πάντα αν τα έργα σου ήταν σύμφωνα με την αισθητική λίγων όμως με την απίστευτη διαφήμιση καταναλώνονταν από τις μάζες.
Η τέχνη και η γνώση όμως δεν «παράγεται» για να «καταναλωθεί». Ένα έργο τέχνης «δημιουργείται» για να «επικοινωνήσει» και να γίνει στην χειρότερη περίπτωση αντικείμενο απόλαυσης και στην καλύτερη αξιακό σύμβολο. Επιπλέον είμαστε όλοι εν δυνάμει καλλιτέχνες, αφού όλοι έχουμε την σπίθα της δημιουργικότητας μέσα μας. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να μας απαγορέψει να εκθέσουμε τα έργα μας δημόσια. Κάτι τέτοιο ήταν μέχρι σήμερα πρακτικά αδύνατο. Με το διαδίκτυο όμως όλο το σύστημα καταρρέει. Μέσα από αυτό ο καθένας μπορεί να ξεπεράσει όλο το σύστημα των μεγάλων ΜΜΕ που δεν δίνουν φωνή σε νέους, στην ηλικία αλλά και σε ιδέες, ανθρώπους.
Δύο πνευματικές επαναστάσεις μπορούν να συγκριθούν μ’ αυτό που ζούμε σήμερα. Η μία είναι όταν η ανάγνωση και η γραφή έπαψε να είναι προνόμιο των λίγων, του ιερατείου, και η δεύτερη αυτή που προήλθε από την ανακάλυψη της τυπογραφίας.
Πάντα υπάρχει ένα μειονέκτημα: είναι πιθανό αν σήμερα ζούσε η Άννα Φρανκ το διαδικτιακό της ημερολόγιο της να είχε χαθεί μέσα στην πληθώρα των άλλων. Αλλά αυτό δεν αναιρεί όλα τα παραπάνω.
Και βέβαια όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι στο μέλλον blogger, wordoress, youtube, myspace, και παρόμοια site θα συνεχίσουν να παρέχουν δωρεάν στους χρήστες τις υπηρεσίες τους.
Aνυπομονώ να βγει το ψηφιακό χαρτί! Μια οθόνη στο πάχος χαρτιού που θα μπορείς μέχρι και να την διπλώνεις σαν εφημερίδα… Εκεί να δεις πανικός!!!
Αρχειοθετήθηκε ως : metablogίng, σκέψεις..., τέχνες
Σωστός… την καλημέρα μου.
Πότε πρόλαβες βρε να σχολιάσεις;;; Καλημέρα(αν και κοντεύει να νυχτώσει…)! Και εσυ του ξενυχτιού έ;
Με βασανίζουν εσχάτως κάτι ενοχλητικές αϋπνίες.
Ε πρόλαβα να σχολιάσω διότι σε είδα στο RSS feed του Firefox
Καλά ε; Δεν σκαμπάζω γρι από rss και feeds. Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι είναι κάτι σαν τα ίχνη που αφήνεις στο διαδίκτυο… Όσο για τα εφέ που έχω στο sidebar ας είναι καλά το wordpress! Με τον blogger με τίποτα δεν θα έφτιαχνα τόσο καλή (εμφανισιακά) σελίδα. Πάντως έγινε χαμός με το θέμα του monitor και μάθαμε και μεις δυο τεχνικά πράγματα παραπάνω. Όσο για την ουσία της υπόθεσης νομίζω ότι και οι δυο πλευρές το παρατράβηξαν (ίσως και για λόγους προβολής). Ένα πολύ καλύτερο feed aggregator έχει κάνει την εμφάνιση του και χωρίς κομπλεξισμούς από ότι κατάλαβα (παρέχει επιλογή αφαίρεσης blog). (http://mpoulis.50webs.com/)
Πολύ σωστά αυτά που γράφεις. Κάποτε πρέπει να πέσει αυτή η κυριαρχία της τηλεόρασης (που είναι και η πιο άθλια νομίζω) που ο κάθε ψευδό-κάτι (όπου κάτι βάλε δημοσιογράφος, σεναριογράφος, παραγωγός, ηθοποιός κτλ) έχει την εντύπωση πως κάνει έργο, καθε τι άλλο, κοινωνικό μάλιστα κιόλας… Μόνο τις εκφράσεις τους να δεις όταν μιλάνε στις ειδήσεις, θα καταλάβεις που καταλήγουν οι φτηνοί ηθοποιοί σαπουνόπερας με μικρό προϋπολογισμό όταν κλείσει το “μαγαζάκι”
Πρέπει να κάνω μια διευκρίνιση σχετικά με το προηγούμενο σχόλιο μου. Θεωρώ μεγάλη χαζομάρα να μην θες να υπάρχει το link σου σε ένα feed aggregator εφόσον γράφεις δημόσια στο διαδίκτυο. Απ’ την άλλη θεωρώ επίσης πως το κλείσιμο του monitor ήταν προαποφασισμένο, έστω και υποσυνείδητα, από τον ιδιοκτήτη του και απλά του δόθηκε η αφορμή την οποία από ότι κατάλαβα ψιλοεκμεταλλεύτηκε και για πολιτικούς λόγους ή επειδή είχε πολιτικές διαφορές με την αντίθετη πλευρά. Τώρα σχετικά με τους δημοσιογράφους να μην ξεχνάμε πως παλιότερα ο εκδότης της LIFO, αν και συμφωνώ ότι δεν μπορεί να υπάρχει ασυδοσία και να γράφει ο καθένας ότι του κατεβαίνει με σκοπό να συκοφαντήσει, είχε προτείνει μέχρι και να δικάζονται και να πληρώνουν υπέρογκα ποσά οι bloggers… Μόνο που οι περισσότεροι από όσους διατηρούν ένα blog δεν βγάζουν χρήματα από αυτό. Οι περισσότεροι ούτε καν λεφτά για δικηγόρο δεν θα βρουν. Ενώ οι εκδότες βγάζουν λεφτά με ουρά από τις διαφημίσεις…
@Βορέας Καλά με την κουλτούρα που παράγει η τηλεόραση δεν αξίζει καν να ασχοληθείς… Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Και μία από αυτές ο νεόκοπος Σκάι που σκίζει με CSI και άλλες καλές σειρές, καλά ντοκιμαντέρ, σοβαρές ειδήσεις και αξιόλογες εκπομπές από ξένα κανάλια.