Περνάει δίπλα μου.
Στο λεωφορείο.
Τα δάχτυλά της αγγίζουν φευγαλέα το μπουφάν μου.
Η τσάντα της με χτυπάει.
«Συγνώμη» μου λέει.
Μια φευγαλέα(πάλι) ματιά.
Κατεβαίνει.
Μένω.
Το πρόσωπο της τόσο εύθραυστο, τόσο όμορφο, τόσο επιθυμητό.
Μια στιγμή αρκεί. Να την ερωτευτείς.
Οι πόρτες κλείνουν…
Και το λεωφορείο απομακρύνεται…
Αρχειοθετήθηκε ως : ετεροφυλοφιλικά αδιέξοδα | 8 σχόλια »
