Να διαβαστεί το μήνυμα και να φαγωθεί το περιστέρι!

Αν το πάει για πρόωρες…

Και μετά το χουνέρι που έπαθε με τις υποκλοπές, προβλέπω να στέλνει μηνύματα με (ταχυδρομικά)περιστέρια στους στενούς του συνεργάτες ο πρωθυπουργός για να μην διαρρεύσει τίποτα…

Στα δε μηνύματα, αφού και τα περιστέρια έχουν αυτιά και καθόσον και καλοφαγάς, θα υπάρχει πάντα ένα υστερόγραφο:

Να διαβαστεί το μήνυμα και να φαγωθεί το περιστέρι! 😛

Advertisements

Τι να ναι ο έρωτας; (2)

Περνάει δίπλα μου.
Στο λεωφορείο.
Τα δάχτυλά της αγγίζουν φευγαλέα το μπουφάν μου.

Η τσάντα της με χτυπάει.
«Συγνώμη» μου λέει.
Μια φευγαλέα(πάλι) ματιά.

Κατεβαίνει.
Μένω.

Το πρόσωπο της τόσο εύθραυστο, τόσο όμορφο, τόσο επιθυμητό.

Μια στιγμή αρκεί. Να την ερωτευτείς.

Οι πόρτες κλείνουν…
Και το λεωφορείο απομακρύνεται…

Ένας μυστήριος μυστήριος κόσμος…

Eρυθρά θάλασσα. Μια κοπέλα απολαμβάνει το μπάνιο της… Ξαφνικά χτυπάει το πόδι της στο βυθό… Μες στην αναταραχή, της φεύγει, και χάνει το δαχτυλίδι της. Ένας μυστηριώδης άντρας την βοηθάει να βγει στην ακτή… Φεύγει περπατώντας, αμέσως αφού την βοήθησε…Οι έρευνες για να βρεθεί το χρυσό δαχτυλίδι της δεν αποδίδουν καρπούς. Άντ’ αυτού όμως βρίσκουν ένα ασημένιο δαχτυλίδι. Πάνω του ένας περίεργος κωδικός με γραμμές και κύκλους…

Ισπανία.. Ένας χωρικός αντιλαμβάνεται ότι στο χωράφι του υπάρχει ένα πολύ περίεργο αντικείμενο. Ένα σκάφος αγνώστου ταυτότητος… Αφού το περιεργάζεται για λίγο κάθεται μακριά του κάτω από ένα δέντρο ελιάς. Ξαφνικά αντιλαμβάνεται ότι τρεις άνδρες με σκάφανδρα δίπλα από το σκάφος, τον παρακολουθούν… Τα πρόσωπά τους μπορούσες να τα δεις, ήταν πανέμορφοι… Ξαφνικά του πετάνε ένα χρυσαφένιο αντικείμενο… Έμοιαζε σαν ένα αστέρι που τον πλησίαζε. Το αντικείμενο πέφτει στα πόδια του και αμέσως χάνει όλη την λάμψη του… Μια πέτρα με έναν περίεργο κώδικα. Ο χωρικός σηκώνει το κεφάλι του για να ξαναδεί το σκάφος και τους κοσμοναύτες, αυτοί όμως είχαν εξαφανιστεί.

Ο κώδικας της πέτρας και του δαχτυλιδιού αποδείχτηκε πανομοιότυπος. Αφού διάφοροι επιστήμονες έσπασαν το κεφάλι τους για να καταλάβουν τι είναι και τι λέει αυτός ο κώδικας, εξετάζει το δαχτυλίδι και ένας γεωγράφος. Πιστεύει ότι πρόκειται για γεωγραφικές συντεταγμένες. Πράγματι ο κώδικας υποδεικνύει την περιοχή «Tassili» στην Αλγερία.

tassili-map.jpg

Η περιοχή αποδεικνύεται να είναι γεμάτη περίεργες προϊστορικές βραχογραφίες:

tass3.jpg

tass2.jpg

tassili-66.JPG

Περίεργα παρόμοια αρχαία και προϊστορικά έργα τέχνης έχουν βρεθεί σε πολλά μέρη της γης.

[Μην αρχίσετε να βαράτε…Δεν φταίω εγώ για το παραπάνω ποστ. Άλλοι μου τα είπαν που παρακολούθησαν ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΤ1 το πρωί.]

5+1 (πάρα πολύ) άχρηστες πληροφορίες για μένα που δεν γνωρίζατε (και καλά κάνατε).

Μετά από πρόσκληση του φίλτατου teleolοgikou κατά κόσμο justanothergoneoff ήρθε η ώρα και για μένα να γράψω «5 πράγματα για μένα». Eίδατε πως βγάζουν λεφτά οι εταιρίες πυραμίδες;

Η χαριτωμενιά του συγκεκριμένου παιχνιδιού έγκειται κατά την γνώμη μου στο ότι μπορείς να γράψεις 5 πράγματα για τον εαυτό σου που υπό κανονικές συνθήκες (σε κανονικά ποστ δηλαδή) δεν θα τα έγραφες, 5 εν πολλοίς δηλαδή άχρηστες πληροφορίες…

Κάθισα και σκέφτηκα λοιπόν κάποιες, έτσι και αλλιώς, ασήμαντες πληροφορίες για τον εαυτό μου, από τις οποίες ασήμαντες διάλεξα τις πιο ασήμαντες. Ορίστε λοιπόν η πεντάδα μου, που κακώς κάνετε και την διαβάζετε γιατί έχει γίνει ο εγκέφαλος σας τενεκές από τις άχρηστες πληροφορίες-σαβούρα (δεν σας έφταναν τα περιοδικά, οι εφημερίδες, η τηλεόραση και το ραδιόφωνο;) :

1.Έχω υπάρξει μανιώδης συμμέτοχος στους διαγωνισμούς ραδιοφώνων που δίνουν προσκλήσεις(οι πέντε πρώτοι πάρτε τώρα τηλέφωνο…, οι δέκα πρώτοι που θα στείλουν μήνυμα και δεν συμμαζεύεται…) Έχω πάει αρκετές δεκάδες φορές τζαμπατζής στο Ηρώδειο και στο θέατρο-μέχρι και στην Κοκκίνου μια φορά και όποιος με έχει κάτι λίγο παραπάνω από απλό γνωστό τον έχω σίγουρα κεράσει μια πολιτιστική τζαμπατζίδικη βραδιά.

2.Αγαπημένη μου σειρά που έχει μεταδοθεί ποτέ από ελληνικό κανάλι μέχρι τώρα είναι τα εγκλήματα και δεν νομίζω ούτε στο μέλλον να υπάρξει σειρά που να την ξεπεράσει στο πάνθεον του μυαλού μου…

3.Δεν είχα κάνει ποτέ διακοπές σε νησί, μέχρι το καλοκαίρι που μας πέρασε όποτε και έπαθα overdose: 2 μέρες Μύκονος, 3 Σύρος, 1 Τήνος. Είχα πρόταση να πάω και Σαντορίνη αλλά είπα να αφήσω τίποτα και για καμιά άλλη χρονιά….

4. Μανίες-Μοδες
>Από 8 μέχρι 15 χρ. αγόραζα μανιωδώς «Τα Σαίνια»…
>Από 13 μέχρι 15 χρ. είχα αγοράσει και διαβάσει πάνω από την μισή σειρά παιδικών βιβλίων τρόμου «Ανατριχίλες»…
>(Αίσχιστος) Παλιμπαιδισμός στα 16-17: Μόλις είχαν βγει τα Πόκεμον και υπήρξα φανατικός θαυμαστής τους(μπλιαχ). Παιχνίδι για το gameboy, κάρτες μέχρι και την ταινία είχα δει στον κινηματογράφο παρέα με τον αδελφό μου και έναν άλλο συνομήλικο συν-παλιμπαιδίζοντα.
> (Αίσχιστος) Παλιμπαιδισμός στα 19-20: Μέσα σε 2-3 μήνες διάβασα 4 βίβλια Χάρυ Πότερ και είδα 3 ταινίες και καλά για λόγους περιέργειας και ψιλό έχοντες σχέση με τις σπουδές μου- επιστημονικούς (έτσι το λέμε τώρα…)
> (Κάλιστος) Παλιμπαιδισμός στα 21- συνεχίζεται μέχρι σήμερα: Μπομπ Σφουγγαράκης Τετραγωνοπαντελονής!!!!!!!!!
>[Αυτή η μανία-μόδα αφιερωμένη στον Βορέα]: Έπαιξα το προτελευταίο μου ηλεκτρονικό παιχνίδι στο Ν64 πριν 7-8 χρόνια. Θυμάμαι ότι μικροί είχαμε χωριστεί σε αντίπαλα στρατόπεδα SegaVSNintendo. Eγώ με τον αδελφό μου φανατικοί της Nintendo…(βουτηγμένοι στο S.Nes) H Νintendo όπως ξέρουν, όσοι ασχολούνται με τον χώρο, νίκησε την Sega. Έλα όμως που βγήκε το playstasion και έτσι η μονομαχία έγινε SonyVSNintendo, καθώς όσοι ήταν με την Sega πήραν playstasion… εμείς όμως σαν ρομαντικοί-φανατικοί οπαδοί της Nintendo συνεχίσαμε με Ν64. Μας κατηγορούσαν ότι τα παιχνίδια της κονσόλας μας παρα είναι παιδικά: ενώ εκείνοι έπαιζαν με την Lara εμείς παίζαμε mario cart, banzo cazooie αλλά και το υπέρτατο Zelda!!! Tελικά όπως γνωρίζουν, πάλι όλοι όσοι ασχολούνται με τον χώρο, το Ν64 πήρε να μην πω τα πόσα από το playstasion και μείναμε με τον ρομαντισμό στο χέρι… Χρόνια αργότερα ο αδελφός μου πήρε το Ps2, το οποίο προσωπικώς χρησιμοποιώ ως DVD player και μόλις πριν 2-3 μήνες σαν παιχνιδομηχανή αφού με έφαγε η περιέργεια να παίξω τους Sims (για αυτό και είπα προτελευταίο στην αρχή), τους οποίους και εγκατέλειψα για να περάσω στην τελευταία μανία
>blogging.

5. Το μεγαλύτερο βαθμό στις πανελλήνιες το πήρα στο μάθημα «Κοινωνική και Πολιτική Οργάνωση στην Αρχαία Ελλάδα» στην ΄β Λυκείου (ναι ήμουν από τους τυχερούς που έδωσαν όλα τα μαθήματα ΄β και ΄γ λυκείου πανελλαδικά, 2η χρονιά τους συστήματος Αρσένη- που καλό ήταν για να λέμε και την αλήθεια γιατί σου έδινε την ευκαιρία να είσαι σχετικά καλός σε όλα τα μαθήματα, και όχι υπεράριστος σε 4, για να περάσεις σε μια αξιοπρεπή σχολή ): 19,2. Ο στριμμένος καθηγητής που ήταν εντελώς ψώνιο και μας μίλαγε για τις ανασκαφές του και φήμες λέγαν ότι είχε παντρευτεί μαθήτρια του μου είχε βάλει 16 προφορικά (τα νεύρα μου!!!).

Παραδίδω την σκυτάλη σε

Παράφωνο

Βορέα

βλαχάκι (το)

erva_cidreira (γράψε και ένα ποστ για τον εαυτό σου αν και όποτε θες!)

το μπρίκι (παρομοίως γράψτε κάποια πράγματα για τον ευατό σας κορίτσια!)

Είναι φορές που νιώθω να συνθλίβομαι.

[αφιερωμένο εξαιρετικά στο κατηχητικό που πήγαινα μικρός]

Eίναι φορές που νιώθω τόσο εγκλωβισμένος, με συνθλίβουν τόσα πολλά.

Αυτός.
scan10248.JPG
[Αντόνι Τσίζερι – Ίδε ο Άνθρωπος]

Η πιο ωραία ιστορία. Αυτός που ήρθε για να σηκώσει τις αμαρτίες μας.

Ένας Θεός που γίνεται άνθρωπος. Και μας λυτρώνει από την κακία, το μίσος, τον πόνο που προκαλούμε ο ένας στον άλλον. Και είναι Αυτός η μόνη απάντηση στον θάνατο.

Και τότε σκέφτομαι όσους πιστεύουν σε Αυτόν… και με πιάνουν κλάματα.

Γιατί;

Γιατί με απορρίπτουν;Για κάτι που ΕΙΜΑΙ και όχι για κάτι που διάλεξα.

Και τότε έρχονται στον νου μου εικόνες σκοτεινές…

Και γυρνάω πίσω στα χρόνια του κατηχητικού….

Μας έλεγαν να αγαπάμε ο ένας τον άλλον μα εννοούσαν να μισούμε κάθε άλλον που είναι διαφορετικός…

Και θυμάμαι αυτόν (όχι τον Θεό που έγινε άνθρωπος) αλλά αυτόν που για πρώτη φορά με έκανε να πετάξω ψηλά.

Και δεν μιλούσα σε κανέναν. Σε κανέναν.

Ένιωθα την καρδιά μου να φτερουγίζει. Ήμουν μόνο 16 (και αυτός όχι πολύ μεγαλύτερος) μα δεν μιλούσα σε κανέναν.

Ποτέ δεν μίλησα. Ποτέ δεν του το είπα. ΠΟΤΕ δεν έμαθε.

Και ήταν ανάμεσα σ’ αυτούς που μας έλεγαν να αγαπάμε.

Κι ύστερα χάθηκε…

Και πάλι κλαίω. Κι ας έχουν περάσει σχεδόν 6 χρόνια από τότε…

Και τότε σκέφτομαι πάλι και πάλι και μου έρχονται εικόνες σκοτεινές, πολύ σκοτεινές.

Εγκλωβισμένος σε μια φυλακή, κάγκελα γύρω μου παντού.

Πως θα βγω από αυτήν;

Και δεν μπορώ σε κανέναν να μιλήσω. Ούτε να γράψω εδώ ποστ μαχητικά, ειρωνικά ή χαρούμενα.

Γιατί τίποτα πια δεν έχει σημασία τίποτα. Τίποτα.

Ποτέ δεν μίλησα. Ποτέ δεν θα τα καταφέρω.

(Και ας έχω διαλέξει να κάνω την καλύτερη δουλειά του κόσμου) Η ζωή μου χωρίς καμιά ουσία.

Δεν ξέρω αν ποτέ θα ξεφύγω από την ΜΕΓΑΛΗ μου θλίψη ολοκληρωτικά.

Πολλές φορές γελάω και δείχνω χαρούμενος και ξένοιαστος και οι άλλοι πιστεύουν ότι είμαι χαρούμενος, ναι το πιστεύουν:
«Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ να έχεις κατάθλιψη».

Μια άμυνα. Μια άμυνα.

Μια άμυνα να τα γράψω και όλα αυτά. Να ξορκίσω το κακό, να το βγάλω από μέσα μου.

Ότι και να κάνω όμως τίποτα δεν θα αλλάξει. Ποτέ δεν θα με αποδεχτούν.

ΠΟΤΕ. Και ο Χριστός θα κρύβεται μέσα μου –μέσα μου- εκεί που θέλει να κρύβεται.

Ούτε στα οικοδομήματα τους,ούτε στα μυστήρια τους, ούτε στις τελετές τους, ούτε στο πλήθος τους.

Kαι ξέρω ότι νιώθει καλά εκεί ο Χριστός. Κρύβεται μέσα μου αλλά συνδέεται με όλους τους ανθρώπους, όλη την Δημιουργία, όλο το Σύμπαν.

Γιατί το σώμα μου είναι ένα με όλα όσα με περιβάλλουν και όταν πεθάνω το Σύμπαν, ο Θεός και η Δημιουργία θα με δεχτεί και δεν θα με ρωτήσει γιατί τον αγάπησες.

Γιατί τον αγάπησες; Τίποτα πια δεν θα έχει σημασία.

Και ησυχάζω κάπως αλλά πάλι σκέφτομαι να λυτρωθώ. Να περάσω στην χώρα όπου τίποτα δεν θα έχει σημασία.

Και σκέφτομαι να κάνω τον σταυρό μου…

Ο Θεός να με συγχωρήσει…

Οι εικόνες αυτές με κατατρέχουν… όχι τόσο συχνά… (έχουν περάσει και 6 χρόνια)
αλλά και πάλι με κατατρέχουν κάποιες φορές

Γιατί ποτέ δεν μ’ αφήσατε να μιλήσω, να εκφράσω ότι ένιωθα. Με ρίξατε στο περιθώριο να ψάχνω για έρωτες της μιας βραδιάς σε μέρη σκοτεινά…

Και παρακαλώ να έρθει μια μέρα που θα με δεχτούν και αυτός (αυτός που μίλαγε για αγάπη) θα βρίσκεται δίπλα μου και μαζί πιασμένοι χέρι-χέρι. Και όλοι γύρω μας χαρούμενοι.

Όχι να μας λοιδορούν και να μας φτύνουν λες και η αγάπη μας είναι έγκλημα, το υπέρτατο Κακό.

passionchrist.jpg

Μα ξέρω θα φύγω για τον κόσμο της σιωπής, όπου τίποτα δεν έχει σημασία.

Και θα έρθουν και άλλοι σαν και εμένα, όπως πριν από εμένα, και αυτοί θα φύγουν και άλλοι και άλλοι….

Και τα όνειρα που έκανα σαν 15 χρονών, να έβρισκα έναν συνομήλικο και μαζί να παίζουμε σε εκδρομές, να διασκεδάζουμε άλλα και να παρακολουθούμε με τα χέρια ενωμένα μέσα στην εκκλησία μια Θ. Λειτουργία πότε δεν θα γίνουν πραγματικότητα.

Ποτέ. Και όλο θα κλαίω, θα κλαίω και πριν 200 χρόνια και μετά από 200 χρόνια θα κλαίω, θα κλαίω. Ποτέ δεν θα σταματήσει ο πόνος. Ποτέ.

scan10247.JPG
[Άντον βαν Ντάικ – Η Σταύρωση του Χριστού]

Και μετά, περνάνε τα χρόνια και μπλέκω σε δύσκολες και επικύνδινες καταστάσεις που είναι ενάντια στις αρχές μου.

Και τότε είναι που θέλω έναν ιερέα για να με εξαγνίσει και να μου ξεπλύνει τις αμαρτίες και τα κρίματα. Μα δεν βρίσκω κανέναν να με καταλάβει.

Και μένω μόνος μου. Τελείως μόνος.

Όλο λάθη. Βαρέθηκα. Και μένει πλέον μόνο να σκέφτομαι μες στην σιωπή τον κόσμο της σιωπής.

Και μένει πλέον μόνο να κλαίω ξανά και ξανά…

Τι να ναι ο έρωτας;

Μην ειν τα δαχτυλίδια και τα ακριβά κοσμήματα;

Μην ειν οι βόλτες με ακριβά αυτοκίνητα και σε ακριβά εστιατόρια;

Μην ειν η γκόμενα που θα βγάλεις στα μπουζούκια ή ο γκόμενος που θα τον πας στο gay club;

Μην ειν τα σοκολοτάκια, τα αρκουδάκια, τα λουλουδάκια, τα ρουχαλάκια, τα σιντάκια, τα αρωματάκια και όλα τα -άκια;

Όσοι πιστεύουν ότι αυτά είναι ο έρωτας ας γιορτάσουν σήμερα… Οι υπόλοιποι γιορτάζουμε κάθε μέρα…

Η κόρη μου είναι «γουρουνίτσα»

Έβλεπα την προηγούμενη βδομάδα μια από αυτές τις πρωινό-μεσημεριανές εκπομπές του συρμού που βγάζουν τηλέφωνα στον αέρα…

Είχε βγει μια μητέρα και έλεγα ότι η μικρή της κόρη είναι μια χοντρή και κακάσχημη «γουρουνίτσα». Ότι έχει μαγαζί στα Ν.Προάστια στο οποίο συχνάζουν κοσμικοί και ντρέπεται να την παρουσιάσει στον κοινωνικό της κύκλο!
[Τα αυτιά μου είχαν φύγει από την θέση τους.]

Έλεγε ότι αυτή κάνει γυμναστική και διατηρείται όμορφη και σε καλή φυσική κατάσταση. Ότι η μεγάλη της κόρη είναι μια κούκλα ενώ αντίθετα η μικρή ένα μπάζο που δεν προσέχει καθόλου την εμφάνιση της. Ότι από 10 χρονών της έλεγε να μοιάσει στην μεγάλη της αδελφή αλλά αυτή τίποτα. Ότι έχει χάλια αυτιά και μύτη και ότι την παρακινεί να κάνει πλαστικές, μιας και έχουν την οικονομική ευχαίρεια αλλά αυτή αρνείται.(Η ηλικία της κόρης της17 χρ.). Ότι είναι χοντρή και δεν αδυνατίζει. Ότι αν μείνει έτσι δεν θα κάνει τίποτα στη ζωή της και δεν θα βρίσκει ερωτικούς συντρόφους. Ότι δεν της τα λέει μόνο αυτή αλλά και ο πατριός της!

Τι κρίμα ρε γαμώτο… Πόσα ψυχολογικά προβλήματα θα έχει δημιουργήσει σ’ αυτό το κορίτσι η μάνα της… Αυτοί είναι πραγματικά επικίνδυνοι γονείς.